حالمان بد نیست غم کم می خوریم        کم نه! هر روز کم کم می خوریم

آب مي خواهم، سرابـــــم مي دهند          عشق مي ورزم عذابـــم مي دهند

خود نميدانـــــم کجا رفتم به خواب        از چه بيـــــدارم نکردي آفتـاب؟؟

خنجــري بر قلـــب بيمــــارم زدند            بي گنـــــاهي بودم و دارم زدنـــد

دشنـــه اي نامـــرد بر پشتم نشست        از غـــم نامردمي پشتـم شکســت

سنگ را بستنـــد و سگ آزاد شــد         يک شبـــه بيـــداد آمـــد داد شـــد

عشق آخر تيـــشه زد بر ريشـــه ام        تيـشه زد بر ريشه ي انديشـــه ام

عشــق اگر اينست مرتــد مي شــوم      خوب اگر اينست من بد مي شوم

بـس کن ای دل نابساماني بس است     کافــرم ديگر مسلماني بـس است

حافـــظ ديوانــــه فالــم را گرفـــت        يک غزل آمد که حالـم را گرفت
ما ز ياران چشـــم يـــاري داشتيم          خود غلـــط بود آنچه مي پنداشتيم

ولی ما که سرمون بی کلاه مونده

خوش به حال اونایی که این روزا رو با عشقشون میگذرونن

نميگم خطا نكردم من كه ادعا نكردم

اما از كساي ديگه است پس اونارو وا نكردم

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم

بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم

با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد

شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم

ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد

منکه ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم

ای خدا غصه نخور باز همین می مانم

من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید

هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

مذهب عشق بسوزد که چنین خارم کرد