همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت
که رقيب در نيايد به بهانه گدايي

مژه ها وچشم يارم به نظر چنان نمايد
که ميان سنبلستان چرد آهوي ختايي

در گلستان چشمم ز چه رو هميشه باز است
به اميد آنکه شايد تو به چشم من درآيي

سر برگ گل ندارم به چه رو روم به گلشن
که شنيده ام زگلها همه بوي بي وفايي

به کدام مذهب اين به کدام ملت است اين؟
که کشند عاشقي،که توعاشقم چرايي؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردي که درون خانه آيي؟

در دير ميزدم من که يکي زدر درآمد
که درآ،درآ،ای عشق،که تو هم از آن مايي